Τραγουδιστής, ηθοποιός, influential, πειραματιστής και stylesurfer, oArthurBrownμπορεί να φέρει όλους αυτούς τους τίτλους με ευκολία, όμως αν ένα πράγμα πρέπει να πει κανείς για αυτόν, θα πει performer.

Oάνθρωπος που μπορεί να κομπάζει ότι επηρέασε από τον MarilynMansonως τον BruceDickinson, από τους Kissμέχρι τον AliceCooperκαι από τον GeorgeClintonμέχρι τον KingDiamond, δεν γνώρισε μουσικά σύνορα ούτε ο ίδιος. Ξεκίνησε ηχογραφώντας στο Παρίσι για λογαριασμό του RogerVadim, συνέχισε με soulκαι ska, συμμετέχοντας στην μπάντα που μετά την αποχώρησή του έγιναν οι Foundations, έστριψε στην κατεύθυνση του progressiverockκαι ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε drummachineσε ροκ δίσκο. Ο ArthurBrownδεν καταλάβαινε ποτέ από μουσικά στεγανά – αλλά ούτε από επαγγελματικά, καθώς ποτέ δεν έγινε δέσμιος της καριέρας του ροκ σταρ: αποφοίτησε από πανεπιστήμιο, δούλεψε ως ηθοποιός, απέκτησε μεταπτυχιακό δίπλωμα, έγινε ζωγράφος και ξυλουργός (!), έκανε cameoεμφανίσεις σε ταινίες (Tommy) και videoclips (IsItJustMe? των Darkness).

Ο Τρελός Κόσμος του ArthurBrownείναι η μπάντα που σχημάτισε στα τέλη των 60s, όταν το ψυχεδελικό ροκ λατρευόταν από τους γνώστες της μουσικής – το ομώνυμο ντεμπούτο άλμπουμ θεωρείται κλασικό, γνώρισε μεγάλη επιτυχία και στις δυο πλευρές του Ατλαντικού, έβγαλε ένα single, το Fire, που έχει σαμπλαριστεί μέχρι από τους Prodigy και αποτελεί σημαντικό  προπομπό του progressiverock. Παρόλα αυτά θα επρόκειτο για ένα ακόμα εξαιρετικά δημοφιλές άλμπουμ, όπως τόσα της δεκαετίας εκείνης, αν δεν συνοδευόταν από κάτι μοναδικό: τις απρόβλεπτες εμφανίσεις του Brownστα lives.

 

Όταν σε μια άτυχη στιγμή, σε ένα από τα ακραία ψυχεδελικά σόου του κατέληξε να τσουρουφλίσει το κεφάλι του, μια καινούργια ιδέα γεννήθηκε στο ριψοκίνδυνο μυαλό του και ο ArthurBrownδημιούργησε για τον εαυτό του ένα alterego: Ο GodofHellfire(πρώτος στίχος του Fire) είχε γεννηθεί, και μαζί του το ανάλογο artwork και η συνήθεια να αυτοαναφλέγεται στα lives– αλλά και να δημιουργεί την εντύπωση ότι ήταν ανά πάσα στιγμή έτοιμος να βάλει φωτιά στη σκηνή, πράγμα που δεν χαροποιούσε καθόλου τους διοργανωτές: η μόνη υπερβολή που ήταν διατεθειμένοι να ανεχτούν ήταν το βαρύ μακιγιάζ και το θεατράλε της παρουσίας του. Στην πορεία, με τις προσωμοιώσεις σταύρωσης και τις σύριγγες επί σκηνής, θα νοστάλγισαν λίγο τους μίνι εμπρησμούς.

O άνθρωπος από τον οποίο ο IanGillan αντέγραψε το φαλσέτο, ο πρώτος gothperformer και μια από τις ωραιότερες φωνές της ροκ, έρχεται στο Gagarin 205 για μια μοναδική βραδιά, φέρνοντας μαζί το σόου που αποθεώθηκε στο Glastonburyτου 2011. Πού ξέρετε. Ίσως φανεί αμετανόητος, και κρατήσει διοργανωτές και κοινό στην κόψη, για μια ακόμα φορά. Που μάλλον θα το κάνει, δηλαδή.